راهے است میان ما

نه تو مے ‌آیے

نه من مے‌توانمـ برومـ

این جاده براے نرسیدن بود...

من هر روز تلاش میکنم در خاطرم بمانی

 و تو هر روز تلاش میکنی فراموشم کنی

چه بلاتکلیفند خاطراتمان

کارهایی که رویا ، توی زندگیم انجام میده بی نظیره

و تو همون رویایی

به هر تار جانم صد آواز است
دریغا که دستی به مضراب نیست...

این بار تو بگو که دوستت دارم نترس آسمان را گرفته ام که به زمین نیاید

تمام شد

سینمو به نفس نفس داد،

فقط از دلم شناختم که خودش بود،

فرصت گفتنی ها چه آسون رفت .....

فرصت گفتنی ها چه آسون رفت .....

مرا اینگونه باور کن...

کمی تنها ، کمی بی کس ، کمی از یادها رفته...

نمی دانم مرا ایا گناهی هست...؟؟؟؟؟؟

که شاید هم به جرم آن ، غریبی و جدایی هست..؟؟؟

مرا اینگونه باور کن...